Als verzuim oploopt en niemand legt iets vast,
word jij vanzelf het aanspreekpunt.

Dit zie ik vaak in dossiers met school en verzuim:

• Het kind verzuimt steeds vaker of gaat (bijna) niet meer.
• School zegt: "We blijven neutraal."
• Er zijn gesprekken, maar er komt geen concreet verslag.

Leerplicht komt in beeld, en jij moet 'regelen' dat het beter gaat. De andere ouder houdt de chaos in stand: geen regels, geen structuur, wel kritiek op jou. Jij probeert rustig te blijven, want je wilt geen escalatie.

En precies daardoor ontstaat het risico: er is wel een probleem, maar geen dossierlijn.

School wil geen strijd en geen gedoe. Dat is begrijpelijk. Maar in de praktijk betekent "neutraliteit" vaak dat er geen lijn wordt vastgelegd.

En als er geen lijn is, schuift de verantwoordelijkheid. Niet bewust, maar wel feitelijk. En die verschuiving wordt later gelezen als: dit is hoe het altijd was.